آزمون‌های خودشناسیِ معتبر

BIIS-2 یه پرسش‌نامهٔ خودگزارشیِ ۱۷ سؤالیه که هوین، بنت‌مارتینز و نگوین (۲۰۱۸) ساختن و می‌سنجه آدمی که بینِ دو فرهنگ زندگی می‌کنه، این دوگانگی رو چطوری تجربه می‌کنه. دو بُعدِ جدا رو می‌خونه: هماهنگی در برابرِ تعارض (اینکه دو فرهنگ چقدر آروم یا چقدر در کشمکش حس می‌شن، ۱۰ سؤال) و آمیختگی در برابرِ جداسازی (اینکه چقدر در هم تنیده یا چقدر در اتاق‌های جدا حس می‌شن، ۷ سؤال). به هر سؤال توی مقیاسِ ۱ تا ۵ جواب می‌دی و برای هر بُعد یه میانگینِ جدا می‌گیری. هیچی رو تشخیص نمی‌ده؛ فقط شکلِ تجربهٔ دوفرهنگی‌ت رو روشن‌تر نشون می‌ده.

MEIM-R رو فینی و اونگ (۲۰۰۷) ساختن؛ یه پرسش‌نامهٔ خودگزارشیِ ۶ سؤالی برای هویتِ قومی. تو رو روی دو فرایندِ مستقل می‌ذاره — کاوش (چقدر دنبالِ شناختِ ریشه‌ت رفتی: تاریخ، سنّت‌ها و معناش) و تعهد (حسِ تعلق و دلبستگیت به هویتِ ایرانی/قومی‌ت) — هرکدوم با مقیاسِ ۱ تا ۵. هیچی رو تشخیص نمی‌ده؛ این دو نمره با هم تو رو توی یکی از چهار وضعیتِ هویتیِ برگرفته از الگوی مارسیا می‌ذارن — دست‌یافته، زودبسته، معوّق یا پراکنده — تا ببینی الان ریشه و هویتِ قومی‌ت رو چطور حمل می‌کنی.

مقیاسِ دلتنگیِ وطنِ اوترخت (UHS) یه پرسش‌نامهٔ خودگزارشیِ ۲۰ سؤالیه که اشتروبه، ون‌فلیت، هیوستون و ویلیس (۲۰۰۲) ساختن. به‌جای یه نمرهٔ کلی برای «دلتنگی»، پنج‌تا چهره‌ش رو جدا می‌خونه — دلتنگیِ خانواده، تنهایی، دلتنگیِ دوستا، سختیِ سازگاری، و فکرِ مدام به وطن — هرکدوم چهار سؤال، با مقیاسِ ۱ تا ۵ برای چهار هفتهٔ گذشته. هیچی این‌جا تشخیص نیست؛ فقط نشون می‌ده این روزها کدوم چهرهٔ دلتنگی توی تو بلندتره — که بعدِ مهاجرت، دیدنش به‌جای حملِ یه دردِ درهم، می‌ارزه.

شاخصِ فرهنگ‌پذیریِ ونکوور (رایدر، آلدن و پاولهاس، ۲۰۰۰) یه پرسش‌نامهٔ خودگزارشیِ ۲۰ سؤالیه که روی یه ایدهٔ کلیدی بنا شده: نگه داشتنِ فرهنگِ ریشه و درگیر شدن با فرهنگِ کشورِ میزبان، دو بُعدِ مستقل‌اند، نه دو سَرِ یه خط‌کش. ده سؤال جهت‌گیریت به فرهنگِ ریشه رو می‌سنجه و ده سؤال جهت‌گیریت به فرهنگِ میزبان رو، هرکدوم با مقیاسِ ۱ (کاملاً مخالفم) تا ۹ (کاملاً موافقم). هیچی رو تشخیص نمی‌ده؛ این دو نمره با هم یکی از چهار راهبردِ فرهنگ‌پذیریِ بری رو می‌سازن — یکپارچگی، همانندگشتگی، جدایی یا حاشیه‌نشینی — تا ببینی الان زندگیِ بینِ دو فرهنگ رو چطور پیش می‌بری.

مقیاس تبعیض روزمره (EDS) شناخته‌شده‌ترین ابزارِ خودسنجیِ تبعیضِ روزمره‌ست. نُه تا سؤال می‌پرسه که چند وقت به چند با شکل‌های کوچیک و تکرارشوندهٔ رفتارِ ناعادلانه روبه‌رو می‌شی — کم‌احترامی، سرویسِ بدتر، این‌که باهات مثلِ آدمِ کم‌هوش رفتار کنن. این یه خودسنجیِ آموزشیه که نمرهٔ کلیت (۹ تا ۵۴) رو روی تبعیضِ کم، متوسط یا زیاد می‌نشونه — تشخیص نیست. حدود سه دقیقه وقت می‌بره.

مقیاس تنهاییِ UCLA (نسخهٔ ۳) شناخته‌شده‌ترین ابزارِ سنجشِ تنهاییِ ذهنیه. بیست تا سؤالِ کوتاه می‌پرسه که چه‌قدر حس می‌کنی با آدم‌های دور و برت در ارتباطی — یا چه‌قدر حس می‌کنی بریده و تنهایی. این یه خودسنجیِ آموزشیه که نمرهٔ کلیت (۲۰ تا ۸۰) رو روی تنهاییِ کم، متوسط، زیاد یا خیلی‌زیاد می‌نشونه. نُه تا سؤالِ مثبت معکوس حساب می‌شن. تشخیص نیست. حدود چهار دقیقه وقت می‌بره.